Landen met de meeste IP-adressen in 2026

De Verenigde Staten hebben met afstand de meeste IP-adressen: ongeveer 1,61 miljard IPv4-adressen, oftewel 44% van alles wat wereldwijd is uitgegeven. China staat met 343 miljoen op een verre tweede plaats, gevolgd door Japan, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland. Samen heeft de top 10 drie van elke vier geregistreerde IPv4-adressen in handen.

Die cijfers komen uit onze eigen telling, die we op 20 oktober 2026 hebben gemaakt op basis van de dagelijkse bestanden van alle vijf regionale internetregisters. We hebben elk IPv4-blok opgeteld dat als gealloceerd of toegewezen staat vermeld, per land waar het geregistreerd is, en dezelfde telling daarna herhaald voor IPv6. Hieronder vind je de volledige top 10, de ranglijst per inwoner, wie voorop loopt bij IPv6, welke organisaties de grootste blokken hebben en waarom andere sites andere cijfers laten zien.

Top 10 landen met de meeste IP-adressen#

#	Land	IPv4-adressen	Aandeel wereldwijd	Register
1	Verenigde Staten	1.606.315.680	43,6%	ARIN
2	China	342.984.960	9,3%	APNIC
3	Japan	188.705.088	5,1%	APNIC
4	Verenigd Koninkrijk	138.719.808	3,8%	RIPE NCC
5	Duitsland	126.404.224	3,4%	RIPE NCC
6	Zuid-Korea	112.497.920	3,1%	APNIC
7	Frankrijk	81.587.792	2,2%	RIPE NCC
8	Brazilië	79.321.344	2,2%	LACNIC
9	Canada	67.843.072	1,8%	ARIN
10	Italië	54.086.016	1,5%	RIPE NCC

De volgende vijf zijn Nederland (47,9 miljoen), Australië (46,1 miljoen), Rusland (45,2 miljoen), India (42,0 miljoen) en Taiwan (35,7 miljoen).

In totaal zijn 3,69 van de 4,29 miljard mogelijke IPv4-adressen aan iemand geregistreerd. Het grootste deel van de rest kan nooit worden uitgegeven, omdat het gereserveerd is voor privénetwerken, multicast en ander speciaal gebruik.

Waarom andere sites andere cijfers geven#

Als je ranglijsten vergelijkt, zie je de VS op sommige sites op 1,61 miljard staan en op andere op ongeveer 1,2 miljard. Ze kunnen allebei kloppen, want ze tellen verschillende dingen. Registertellingen zoals de onze laten zien in welk land elk blok geregistreerd is. Geolocatiedatabases schatten daarentegen waar elk adres echt gebruikt wordt, dus een blok dat op naam staat van een Amerikaans bedrijf maar vanuit Frankfurt wordt aangekondigd, telt daar als Duits. Een derde methode telt alleen adressen die zichtbaar zijn in de wereldwijde routing. Geen van deze methoden is fout, maar kijk wel welke een ranglijst gebruikt voordat je landen met elkaar vergelijkt.

Hoe IP-adressen worden uitgedeeld#

IP-adressen gaan via een keten van drie stappen naar beneden:

1. IANA beheert de wereldwijde pool en geeft grote blokken aan vijf regionale registers.
2. Regionale internetregisters (RIR’s) geven blokken aan hun leden: internetproviders, hostingbedrijven, grote ondernemingen en universiteiten.
3. Providers wijzen adressen toe aan klanten, meestal dynamisch, en laten vaak veel gebruikers één publiek adres delen.

Register	Regio
ARIN	Verenigde Staten, Canada, delen van het Caribisch gebied
RIPE NCC	Europa, het Midden-Oosten, Centraal-Azië
APNIC	Azië en de Stille Oceaan
LACNIC	Latijns-Amerika en het grootste deel van het Caribisch gebied
AFRINIC	Afrika

Waarom de VS er zoveel hebben#

Adressen werden al uitgedeeld lang voordat de registers bestonden. In de jaren tachtig en begin jaren negentig kregen Amerikaanse universiteiten, overheidsinstanties en bedrijven complete “Class A”-blokken van elk 16,7 miljoen adressen, vaak gewoon door erom te vragen. De meeste van die legacy-blokken zijn nog altijd in handen van een houder, en daarom hebben de VS alleen al meer IPv4-adressen dan de volgende 20 landen bij elkaar.

IPv4 is op#

IANA gaf in februari 2011 zijn laatste blokken uit, en sindsdien hebben de registers hun eigen pools vrijwel leeg laten lopen. Op 20 oktober 2026 had ARIN geen vrije IPv4-adressen meer, hadden RIPE NCC en LACNIC er samen een paar duizend, en hadden alleen AFRINIC (ongeveer 0,59 miljoen) en APNIC (ongeveer 2,9 miljoen) nog een bruikbare reserve. APNIC rantsoeneert zelfs die: elk lid kan in totaal hooguit 512 adressen krijgen.

Daarom wisselen de meeste IPv4-adressen nu van eigenaar op een transfermarkt. In september 2026 gingen kleine blokken weg voor ongeveer 23 dollar per adres en blokken van 65.000 adressen of meer voor ongeveer 14 dollar, terwijl leasen ruwweg 0,35 tot 0,45 dollar per adres per maand kostte. Omdat nieuwe ruimte alleen nog uit verkopen tussen bedrijven komt, verschuiven de ranglijsten per land maar langzaam, en de groei zit inmiddels bij IPv6.

De top 10, land voor land#

1. Verenigde Staten: 1,61 miljard#

De VS hebben bijna de helft van alle IPv4-ruimte ter wereld, en een groot deel daarvan zit in legacy-blokken. Het ministerie van Defensie alleen al heeft 13 volledige /8-blokken, ongeveer 218 miljoen adressen. Amazon heeft zich via aankopen opgewerkt tot zo’n 178 miljoen, en Apple, Ford, AT&T en Comcast hebben elk een volledig /8-blok. Veel van deze adressen worden ver buiten de VS gebruikt, in cloudregio’s over de hele wereld.

2. China: 343 miljoen#

China staat in totaal op de tweede plaats, maar heeft maar ongeveer één adres per vier inwoners. De drie grote operators, China Telecom, China Unicom en China Mobile, leunen zwaar op het delen van adressen (carrier-grade NAT, of CGNAT). Sinds een actieplan van de overheid uit 2017 maakt China van IPv6 nationaal beleid, en inmiddels heeft het land het op een na grootste aandeel in de IPv6-ruimte.

3. Japan: 189 miljoen#

Japan kreeg al vroeg ruime toewijzingen, en de grootste providers, NTT, KDDI en SoftBank, hebben die nog steeds. SoftBank alleen gebruikt ongeveer 92% van het blok 126.0.0.0/8.

4. Verenigd Koninkrijk: 139 miljoen#

Het VK staat net boven Duitsland, deels door één legacy-blok: het ministerie van Defensie heeft het volledige 25.0.0.0/8 in handen, bijna 17 miljoen adressen. BT, Virgin Media en Vodafone hebben het grootste deel van de rest.

5. Duitsland: 126 miljoen#

Deutsche Telekom en Vodafone hebben de grootste aandelen, en Mercedes-Benz bezit nog altijd een volledig /8-blok. In Frankfurt zit DE-CIX, een van de drukste internetknooppunten ter wereld, en dat maakt Duitsland tot een hostinghub die veel zwaarder weegt dan het eigen aantal adressen doet vermoeden.

6. Zuid-Korea: 112 miljoen#

Met ongeveer 2,2 adressen per inwoner is Zuid-Korea een van de best voorziene landen in Azië. Dat komt door de vroege landelijke uitrol van breedband door KT, SK Broadband en LG Uplus.

7. Frankrijk: 82 miljoen#

Orange, Free, SFR en Bouygues Telecom hebben het grootste deel van de Franse ruimte. Frankrijk is bovendien wereldwijd koploper in IPv6-gebruik: in oktober 2026 bereikte ongeveer 87% van de gebruikers daar Google via IPv6.

8. Brazilië: 79 miljoen#

Brazilië is de grootste houder in Latijns-Amerika. Naast grote operators zoals Claro en Vivo telt het land duizenden kleine regionale providers, elk met eigen blokken.

9. Canada: 68 miljoen#

Bell, Rogers en TELUS hebben het grootste deel van de Canadese ruimte, die afkomstig is van ARIN, hetzelfde register als dat van de VS.

10. Italië: 54 miljoen#

Italië sluit de top 10 af, met TIM als grootste houder. Het is ook een van de grote landen die IPv6 het traagst invoeren: slechts ongeveer 18% van de gebruikers zit erop.

IP-adressen per inwoner#

Totalen bevoordelen grote landen, dus de ranglijst verandert compleet zodra je door het aantal inwoners deelt. Zo ziet die eruit voor landen en gebieden met meer dan 5 miljoen inwoners:

#	Land	IPv4 per inwoner
1	Singapore	4,7
2	Verenigde Staten	4,7
3	Zweden	3,0
4	Noorwegen	2,8
5	Nederland	2,7
6	Zwitserland	2,6
7	Finland	2,5
8	Zuid-Korea	2,2
9	Hongkong	2,1
10	Denemarken	2,0

Het VK valt er net buiten, met dezelfde afgeronde 2,0. Aan de andere kant van het spectrum heeft China 0,24 adressen per inwoner, Indonesië 0,06, India 0,03 en Nigeria 0,01.

Houd bij het lezen van deze cijfers twee dingen in gedachten:

• Een hoge verhouding wijst vaak op een hub, niet op veel thuisgebruik. Singapore en Nederland hosten datacenters en cloudregio’s die hele continenten bedienen. Het extreemste geval zijn de Seychellen, met ongeveer 9 miljoen adressen voor zo’n 123.000 mensen, oftewel 73 per inwoner. Het grootste deel van die ruimte staat op naam van één bedrijf en wordt op andere continenten gebruikt.
• Een lage verhouding betekent niet dat mensen offline zijn. Providers in India, China en Nigeria zetten veel gebruikers achter één gedeeld adres. Bovendien bereikt in India ongeveer 68% van de gebruikers Google via IPv6, dus heeft het land veel minder IPv4-adressen nodig.

De cijfers per inwoner combineren onze telling van 20 oktober 2026 met de bevolkingsschattingen van de Wereldbank voor 2025.

IPv6: wie loopt voorop#

IPv6 heeft zoveel adressen (2¹²⁸) dat het weinig zegt om ze één voor één te tellen. Twee andere maatstaven zijn belangrijker: wie de meeste IPv6-ruimte heeft en wie die ook echt gebruikt.

Wie de meeste IPv6-ruimte heeft#

Op basis van het aandeel in alle geregistreerde IPv6-ruimte, uit dezelfde telling van 20 oktober 2026:

#	Land	Aandeel IPv6-ruimte
1	Verenigde Staten	29,7%
2	China	13,8%
3	Singapore	6,9%
4	Duitsland	4,9%
5	Verenigd Koninkrijk	4,2%

Het verschil is veel kleiner dan bij IPv4. De VS hebben 2,2 keer zoveel IPv6-ruimte als China, tegenover 4,7 keer zoveel IPv4.

Wie IPv6 het meest gebruikt#

Op 28 maart 2026 bereikte voor het eerst meer dan de helft van de Google-gebruikers (50,1%) Google via IPv6. Dat aandeel schommelt nog van dag tot dag rond die grens: op 3 oktober piekte het op 51,7% en op 18 oktober stond het op 48,9%.

Hoe ver landen zijn met de invoering, verschilt sterk. Dit zijn de cijfers van Google voor 18 oktober 2026:

• Koplopers: Frankrijk ongeveer 87%, Duitsland ongeveer 76%, Saoedi-Arabië ongeveer 69% en India ongeveer 68%.
• Middenmoot: Japan ongeveer 58%, Brazilië ongeveer 57%, de VS ongeveer 55% en het VK ongeveer 54%.
• Achterblijvers: Italië ongeveer 18%, Spanje ongeveer 12% en Egypte ongeveer 5%.

Het cijfer van Google voor China zegt weinig, omdat de diensten van het bedrijf daar voor de meeste gebruikers niet beschikbaar zijn. Behoefte verklaart veel van het patroon: landen met weinig IPv4-adressen per inwoner, zoals India, of met nieuwere mobiele netwerken stapten het snelst over op IPv6. Frankrijk en Duitsland laten zien dat nationaal beleid en grote providers die overstap ook kunnen aanjagen.

Wie de meeste IP-adressen bezit#

Landentotalen verbergen hoe geconcentreerd het bezit is. In de meeste landen heeft een handvol grote providers het grootste deel van de ruimte, en wereldwijd hebben een paar organisaties meer adressen dan complete landen.

Volgens de registergegevens hebben deze organisaties minstens één volledig /8-blok (elk 16,8 miljoen adressen):

Houder	Volledige /8-blokken	Adressen (ca.)
Amerikaans ministerie van Defensie	13	218 miljoen
Amazon	1 (3.0.0.0/8), plus veel kleinere blokken	178 miljoen in totaal
AT&T	1 (12.0.0.0/8)	16,8 miljoen
Apple	1 (17.0.0.0/8)	16,8 miljoen
Ford Motor Company	1 (19.0.0.0/8)	16,8 miljoen
Brits ministerie van Defensie	1 (25.0.0.0/8)	16,8 miljoen
Cogent Communications	1 (38.0.0.0/8)	16,8 miljoen
Mercedes-Benz Group	1 (53.0.0.0/8)	16,8 miljoen
Comcast	1 (73.0.0.0/8)	16,8 miljoen

Om dat in perspectief te zetten: het Amerikaanse ministerie van Defensie heeft meer IPv4-adressen dan heel Japan, en Amazon alleen heeft er meer dan het VK of Duitsland. Amazon kwam daar vooral door te kopen. Het /8-blok kwam van General Electric, en in 2019 kocht het bedrijf een deel van het blok 44.0.0.0/8 van een organisatie van radioamateurs. Omdat cloud- en hostingbedrijven blokken blijven opkopen, belandt een steeds groter deel van de IPv4-ruimte ter wereld in datacenters in plaats van bij providers voor thuisinternet.

Waarom dit belangrijk is voor proxy’s#

De adressenkaart bepaalt wat proxy’s kosten en hoe goed ze in elk land werken.

• Meer adressen betekent meer keus. Landen met grote, gevarieerde pools, zoals de VS, Duitsland, het VK en Nederland, bieden veel providers en veel afzonderlijke subnetten. Proxy’s zijn daar goedkoper en voor websites lastiger om als groep te weigeren, terwijl proxypools in landen met weinig adressen per inwoner klein en duurder zijn.
• Gedeelde adressen delen ook hun reputatie. Waar providers honderden klanten achter één adres zetten, kan het gedrag van één buur CAPTCHA’s of bans opleveren voor iedereen op dat adres. Dat is de belangrijkste reden waarom dedicated adressen ertoe doen bij het werken met accounts.
• Het registerland is niet altijd de locatie die websites zien. Registergegevens laten zien waar de houder geregistreerd is, niet waar de adressen worden gebruikt, dus een blok dat op naam staat van een Amerikaans bedrijf kan gebruikers in Frankfurt of Singapore bedienen. Websites vertrouwen in plaats daarvan op geolocatiedatabases, en die lopen soms achter. Controleer daarom het IP van een proxy bij twee of drie opzoekdiensten voordat je op het land vertrouwt. Onze gids over de beste landen om proxyservers te hosten legt uit hoe die locatie snelheid en wetgeving beïnvloedt.
• Schaarste bepaalt de bodemprijs. Met IPv4 voor ongeveer 14 tot 23 dollar per adres bij aankoop, of 0,35 tot 0,45 dollar per adres per maand bij lease, brengt elke IPv4-proxy echte kosten met zich mee. IPv6-proxy’s zijn veel goedkoper, maar veel websites ondersteunen IPv6 nog steeds niet of bekijken complete IPv6-ranges met argwaan.

We draaien onze proxy’s op onze eigen IPv4-ranges in plaats van op geleasede of doorverkochte ruimte, en op onze pagina met proxylocaties zie je welke landen beschikbaar zijn.